Earluster sieten wy yn 'e hûs de jûns in pear oeren sûnder elektrise stroom.
Wylst de techneuten yn 'e strjitte drok dwaande wiene mei it oplossen fan it probleem, waard it yn ús hûs elke minút kâlder en tsjusterder. Jo hiele gewoane libben stie ynienen op 'e kop. Want jo koene net dwaan wat jo woene.
En dat is in raar gefoel.
De keamer stie ynienen fol waksineljochten en kearsen. Iten sieden moast by in flakkerjende kears en it iten letter wurken jo by deselde kearsen nei binnen. De waskmasjine die it net en fan radio en televyzje wie gjin sprake. En it waard hyltyd kâlder yn 'e hûs omt de sintrale ferwaarming ek fan elektrise stroom ouhinklik is. Krantelêzen ha'k in skoftsje besocht by it ljocht fan in bûslampe oant de batterijen it net mear diene.
Wylst jo op de stoel sitte en wachtsje op dien wurk fan de hurdwurkjende manlju yn 'e strjiite, wurde jo jo hartstikke bewust fan de ouhinklikens fan dy stroom. Mear as jo heale libben hinget oan de stekker.
Apart.
En doe't de ljochten úteinlik wer oangongen, duorre it mar efkes en jo sieten wer yn jo gewoane dwaan. It bestean fan al den dei. Oan de stekker.

Sûnt ik skreau oer in hear Noordewier dy't my in bjusterbaarlik brief stjoerde (ouprinte yn de rubryk Aktueel) krige ik ferskate mailtsjes fan skriuwers (f/m) dy't ek dy brief krigen. Mailtsjes dy't oan de dei fan hjoed trochrinne. Juster bygelyks fan immen dy't my skreau dat Noordewier in 74jierrige man is dy't dizze "vieze brieven" oan sa'n bytsje alle skriuwers en skriuwsters yn Nederlân ferstjoert. De mailster wist fan op syn minst in 20-tal minsken dy't eksakt deselde brief krigen hiene.
No ja, jo kinne der dus fan út gean dat wy hjir te krijen hawwe mei immen dêr't ik stekje oan los sit.
Myn adfys nochris: net op reagearje.

Cor van der Wal neamt myn namme as ien fan de Fryske skriuwers dy't spoaradys wat yn syn webloch skriuwt. Of der hielendal mei opholden is.
Apart.
Boppe dit stikje stiet 'Ut en troch'. Al jierren. Ik skriuw dus fan en ta yn dizze rubryk. Ik haw dat oanjûn. Yn 2004 al. Mar faaks dat út en troch te slim Fysk is foar Cor. Yn syn gefal meitsje ik der dêrom efkes "sa no en dan" fan.

Fûgels dy't ik seach:
32: kramsfûgel

De mosk wie dit wykein de meast sjoene fûgel yn de Fryske tunen en op balkons. Dêr wie 'k ferbjustere oer. Ik ha yn mear as twa wike gjin mosk sjoen yn de tún. Blykber binne se oars mear te sjen as yn ús Menamer tún.
Ik haw it oer de útslach fan de fûgeltelling sa as dit wykein holden waard. It wie de bedoeling dat jo in healoere jo tún yn de gaten hold en opskreau wat jo seagen oan fûgelguod.
Ik die dat sneintemidzje, fan healwe twaén oan twa oere ta. Nei alle gedachten hie 'k dat better in dei earder dwaan kinnen, want snein wie ús tún bedutsen mei in wite tekken fan snie. Ik wit út erfaring dat der yn sa'n gefal gâns minder fûgels te sjen binne.
Yn 'e loft seach ik dat healoere wol wylde einen, in ielreager. kobben en in stikmannich krieën. Mar dy mocht ik net meitelle. Net yn 'e tún, no.
Wat seach ik wol?
No, in ferbjusterend lyts bytsje. Trije klysters en twa turkse tortels. Mear net. Ja, in menút oer twaën hipte noch ien blokfink yn de struken om. Mar dy wie te let.
Mosken. Tsjong. Ik hoopje dat se fan't maitiid al werom komme yn ús tún.

Mear as de helte fan syn libben wie Pieter de Groot as sjournalist ferbûn oan de Leeuwarder Courant. Mei yngong fan dit nije jier is er yn de vut gien.
De Leeuwarder Courant, mar benammen de lêzers dy't fan it Frysk yn dy krante hâlde sille him misse. Pieter wie hast it boechbyld fan de Frysktalige teksten yn de LC. En dat seit wat, want folle Frysk stiet net yn de Ljouwerter. De teksten fan Pieter foelen sadwaande op.
No wit ik, der binne mear sjoernalisten ferbûn oan de LC dy't út en troch in stkje yn it Frysk skriuwe (Sietse de Vries, Fedde Dykstra, Singersma - om mar ris in pear te neamen), mar dy stikjes geane oer kultuer, Fryske kultuer. Neffens my wie Piter de Groot de iennichste dy't fan en ta ek opiniéarjende bydragen oan de LC levere - yn it Frysk.
Takomme tiisdje wurdt ouskie nommen fan De Groot. Yn De Harmonie fan Ljouwert. De haadredakteuren fan de Leeuwarder Courant, it Friesch Dagblad en Omrop Fryslân sille op 'e tekst oer "de takomst fan it Frysk yn de media".
Ik bin benijd.
Ik ferwachtsje dat de beide krantemannen har hiel hoeden opstelle. It giet by dy blêden om de fertsjinst fansels. It Frysk soe dêr in lestich elemint by wêze. Wurdt wol sein.
Feit bliuwt dat it fuortgean fan Pieter de Groot by de LC nei alle gedachten net bydraacht ta mear Frysk yn dy krante. Sêft sein.

Ut en troch sjoch ik efkes op de web-loch fan Cornelis van der Wal. Aardich om te lêzen hoe't hy wurket oan in list fan selsbetochte fijannen. Minsken dy't ea wat negatyfs oer him of syn dichtwurk sein of skreaun ha, komme dêr foar yn oanmerking. Stean jo ienris op dy list, dan bliuwe jo in fijân. Wat jo ek dogge, wat jo ek skriuwe.
Sels bin ik noch gjin echte fijân. Wol neamt er myn namme faak yn negatyf ferbân. Of suggerearret er saken dêr't ik soms om gnize moat.
Sa skreau er ferline wike dat ik "fûgeltsjes oan it tellen" bin. As soe dat it iennichste wêze wat ik doch yn Ut en Troch.
Sa soe ik skriuwe kinne dat Cor van der Wal in soad clips fan it internet plukt en dy yn syn web-loch brûkt. Is wier fansels, mar lokkich docht ús grutte poëzijresinsint mear. Gjin opmerkings oer dy clips dêrom.
Wat dy "fûgeltsjes" oanbelanget, soe Cor wolris nei dy bisten sjen of harkje? Ik ha myn grutte twifels. Ik bin bang dat er it ferskil tusken in ekster en in ljip net wit. Of tusken in mûzefalk en in mûzebiter. Immen dy't te fytsen giet mei in opera op de holletelefoan - wat trouwens libbensgefaarlik is - hat gjin idee fan de prachtige fûgellûden.
Mar hawar, út en troch kom ik del op syn web-loch. It bliuwe nijsgjirrige stikjes. Meastentiids.