In twade brief fan Wouter Noordewier. No bin ik benijd of ik de iennichste Fryske skriuwer bin dy't dizze brief ûntfongen hat. Ik hoopje it net... In moai stikje tekst fan Noordewier trouwens. Suver komyk. En dêrom wie ik dizze brief myn lêzers net ûnthâlde. Nieuwegein, April 2010 Geachte Heer Boomsma, Uw wulpse 'Eefje' - zoals ik haar nu even noem - doet Freud binnenkort een mort douce sterven in ons bordeel. Onder de sigarenrokende Alice-in-Wonderland- cliënten laat juist zij de man uit Wenen deze dood ondergaan. Een uur nadat hij een copieuze maaltijd heeft genuttigd (en 'n dure fles wijn gedronken), 'n half uur nadat hij zich op uw schone heeft geworpen...

It komt my net sa faak oer. Dat ik fan in boek genietsje, fan de taal dy't brúkt wurdt, fan de sfear dy't it ferhaal opropt - en dat ik, as ik it boek útlêzen njonken my dellis, my oufreegje: wat haw ik no lêzen, wat wie't ferhaal? Soe dit it ferhaal wêze: In sjoernalist fynt oan de râne fan in kanaal it lyk fan Eva, in mongoloïde puber dy't al in skoftsje fermist waard. Eva hie in goed kontakt mei Obi Okere, in Nigeriaanske keunstner dy't yn har stêd tahâldt. In ûndersyk nei har dea wurdt opset. Hat it in ûngelok west west of is se fermoarde? Yn dat lêste gefal wurdt wiist nei Obi. In Afrikaan yn in stêd dêr 't de fraach wol as net in asylsikerssintrum spilet. Ik soe sa mar kinne, no? Obi is in nijsgjirrich minske, dêr't wy - lêzers - sympaty foar fiele. Hy draacht syn...